MyLife

อาลัยรักแด่ย่า

posted on 29 Jan 2010 23:16 by lionreiko in MyLife

เนื่องจากว่า เมื่อเช้าตรู่วันพุธที่27 เราโดนปลุกขึ้นมาด้วยเรื่องที่น่าตกใจสุดๆ
ตอนช่วงตีห้ากว่าๆใกล้เช้า ก็มีสายเข้ามาที่มือถือเครื่องเรา(ทุกทีถึงจะหลับแล้วก็ไม่ได้ปิด)
แต่ด้วยความงึมงำมาก เลยรับสายไม่ทัน ก็แปลกใจอยู่ว่าอาโทรมาทำไม

พอมาตอนสักเจ็ดโมง พ่อเปิดพรวดเข้ามาในห้องเราแล้วบอกว่า
"ย่าเสียแล้ว"

...
จริงๆอาจไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เพราะเมื่อกลางๆเดือนหลังจากที่เราไปเยี่ยม ย่าก็อาการไม่ดีขึ้นมาอีก จนตอนนั้นพ่อเราก็ต้องบินด่วนจากกรุงเทพกลับไปหาอีกรอบ
อยู่หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ(ส่วนเราติดเรียน ก็เลยต้องอยู่บ้านเองคนเดียวตลอด)
แต่ที่ชวนใจหายคือ จากนั้นย่าก็ดีขึ้น อาการทรงตัวดี จนกลับมาบ้านได้แล้ว
ก็คงถึงคราวแล้วจริงๆล่ะนะ
อาเล่าว่า เมื่อคืนก่อนนั้นย่าบ่นว่าปวด ก็เลยให้ยากิน จากนั้นก็หลับไป
พอตอนตี5 มาดูอีกที ปรากฏว่าย่านิ่งแล้ว ระหว่างกำลังหลับนั่นแหละ
ย่าไปอย่างสงบสบาย ใบหน้ายิ้มด้วย
ยังไงเราก็ว่า ดีกว่าให้เป็นตอนที่กำลังอาการกำเริบทรมานๆมากเลยน่ะนะ

หลังจากพอรู้เรื่องคร่าวๆ แล้วก็ตกลงกันว่าจะเดินทางไปวันไหน
ตัดสินใจยากเหมือนกัน เพราะเรายังมีรายงานที่มีกำหนดส่งอ.ในวันอา.นี้ทางอีเมล์
แต่ก็เอาเป็นว่าจะพยายามทำให้เสร็จ(ให้ได้มากที่สุด)ตอนก่อนเดินทาง แล้วค่อยเอามาทำต่อที่บ้านนี้ก็คงทันอยู่
จากนั้นบ้านเราก็ได้ขึ้นเครื่องบินมาถึงเชียงรายเมื่อวานตอนบ่ายสี่กว่า

งานศพตามประเพณีชาวเหนือเขาจัดกันที่บ้านค่ะ
แล้ววันสุดท้ายก็ค่อยเคลื่อนศพไปเผาที่วัด จากนั้นอะไรต่อก็ว่าไป
ฉะนั้นตอนนี้ก็จอแจตลอดทั้งวันเลย
ช่วงกลางวันรับแขกบ้างเรื่อยๆ ส่วนกลางคืนมีพระมาสวดตอน2ทุ่ม

เราว่า....นี่เป็นครั้งแรกที่เจองานศพที่ไม่มีใครร้องไห้ฟูมฟายเลย
เดิมเราก็สับสนอยู่หน่อยๆว่า จะร้องไห้เยอะๆดีไหมนะ เพราะก็เสียใจอยู่มากพอควร
แต่ พอมาจริงแล้ว ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปเลย
งานศพไม่จำเป็นร้องไห้เสียใจ ทุกคนสามารถยิ้มได้ หัวเราะได้
ที่นี่เราเห็นแต่รอยยิ้มที่มาจากน้ำใจของทุกคน ที่มาช่วยงานกันอย่างล้นหลาม
และเสียงหัวเราะที่มาจากไมตรีจิตรอย่างแท้จริง
ญาติๆไม่มีเรื่องอะไรที่ลำบากเลย เพราะมีแต่คนอาสาจะมาช่วยหมดทุกอย่าง
เพราะว่าย่าเป็นคนดังมาก
ไม่ว่างานไหนๆ งานบุญ งานศพ ย่าก็จะไปหมด
ไม่มีใครแถวนี้ที่ไม่รู้จัก "แม่อุ้ยยวง" เลย
ถ้าจำไม่ผิด ย่าเคยได้เป็นแม่ดีเด่นประจำตำบล ในงานวันแม่ปีนึงด้วย

ตัวย่าเองเป็นคนที่ใจดีและอ่อนโยนมากๆ
ย่าปฏิบัติธรรมและทำบุญอยู่ตลอดเวลา ก่อนนอนก็สวดมนต์
เมื่อก่อนเคยไปอยู่วัดของครูบาที่สนิทคุ้นเคยกันด้วย ถึงที่พม่านู่น
(แต่เพราะสังขารที่ชราขึ้น เลยต้องกลับมาอยู่บ้านตลอด)
ปกติก็ทานมังสวิรัติ เนื้อสัตว์ที่ทานได้มีแต่เนื้อปลา
ย่าจำลูกหลานทุกคนได้หมด รักและเป็นห่วงทุกคนเสมอ
ตอนพ่อโทรมาหาอาที่อยู่บ้านนี้ เราเองก็จะได้คุยกับย่าบ่อยๆ
ทุกครั้งย่าจะให้พรตลอด ให้ทีละเยอะๆหลายรอบเสียด้วย
ขนาดตอนไม่สบายอยู่รพ.ก็เรียกหาหลานทุกคน ว่าอยู่ไหน เข้าไปหาหน่อย
ย่าเป็นคนแก่ที่น่ารักที่สุดในชีวิตเราเลย

เราเสียดายอยู่ที่ วันสุดท้ายที่ได้ไปเยี่ยมย่า ตัวเราไม่ได้เข้าไปหาในห้องICU
แต่ยังไงก็ว่า ดีแล้วที่สิ่งสุดท้าย การได้กุมมือย่าเอาไว้อยู่นาน(จนเราจะเป็นลมไปวันนั้นนั่นล่ะ)
ตอนมาถึง นั่งอยู่หน้าโลง เห็นว่าอาเราคนนึงที่มาด้วยกัน ไปยืนชะโงกมองศพย่าในโลงอยู่
รู้ว่าเขาทำช่องกระจกใสเอาไว้ให้มองได้ แต่เราก็กะว่าจะไม่ไปดู เพราะกลัวเศร้ากว่าเดิม
แต่อาอีกคนมาชวนไปดูด้วยกัน เลยไป
ใบหน้าย่าดูสงบดีจริงๆ ราวกับแค่หลับไปเฉยๆ
ย่าได้หลับสบายแล้วล่ะนะคะ

คิดว่าตัวเองไม่มีเรื่องอะไรติดค้างกับย่า เพราะย่าก็ไม่เคยทำอะไรให้เรารู้สึกไม่ดี
แค่ว่า...เราเสียดายที่เวลาคุยด้วยกันแล้ว บางทีเราก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
ส่วนใหญ่ย่าพูดภาษากลางด้วยก็จริง แต่เสียงแบบคนแก่ เลยฟังลำบากหน่อยๆสำหรับเราน่ะนะ
เลยกลายเป็นว่า เราอยากคุยด้วย แต่พูดตอบไม่ค่อยจะถูกบ้าง อะไรแบบนี้
เอาเถอะ ไงก็คิดว่าที่ผ่านมาก็โอเคแล้วล่ะนะ

ชีวิตนี้เราเจอกับการตายของคนใกล้ตัวมาเกือบเยอะแล้วแฮะ
เราว่า เรื่องที่ทำให้เศร้าก็คือ
การที่รู้สึกว่า ในชีวิตนี้เราจะไม่ได้เจอกับเขาตัวต่อตัวอีกแล้ว
แต่ความจริง มันก็แค่ทางกายเนื้อเท่านั้น
ผู้ล่วงลับเขาเห็นเราอยู่ตลอด และจะคอยเฝ้าดูอยู่เสมอ
ชาติหน้าเราเจอกันอีกนะคะย่า

------------

งานสวดสามวัน เผาวันอา.ค่ะ
ส่วนตัวเรากับพ่อบินกลับบ้านบ่ายวันจันทร์
ได้เหลือเวลาให้เราได้ทำรายงานชิ้นต่อไปของอา.พอดี orz~

ทีแรกว่าจะเขียนให้ครบหมดพร้อมแปะรูป แต่เอาเท่านี้ก่อนละ
ไว้เอนทรี่หน้าค่อยเล่าต่อ ตอนนี้ทั้งง่วงทั้งวุ่นกับรายงาน แหะๆ

ดูรูปที่ถ่ายเมฆตอนนั่งเครื่องบินขาไปกันก่อนละกันนะ

 

ชอบกราเดชั่นของสีท้องฟ้าข้างบนมากเลย ไล่จากฟ้าเข้มลงมาอ่อน แถมบริเวณระดับเดียวกับเมฆก็ยังเป็นสีฟ้าอีก สวยเนอะ

Tags: rip 6 Comments

เจียงฮายหนาวขนาด!

posted on 30 Dec 2009 03:06 by lionreiko in MyLife

เชียงรายหนาวมาก!
ใช่แล้วค่ะท่านผู้ชม ตอนนี้เรามาอยู่ที่เชียงรายแว้ว ณ บ้านท่านย่า~
อากาศหนาวสมกับที่ได้ยินมาจริงๆ อ๊างงง
ไม่รู้ว่ากี่องศา อยากได้เทอร์โมมิเตอร์มาวัดเองมากเลยอ่ะ
เมื่อกี๊ลองเปิดหาดูในกูเก้ง มันบอกว่า16องศา
ทั้งวันเหมือนอยู่ในห้องแอร์! ต่างหากกรุงเทพฟ้ากับเหว OTLLLLL~
แบบว่า เวลาที่ร้อนหนาวน้อยที่สุดหาใช่ตอนเที่ยงๆบ่ายๆไม่
แต่มันคือ ช่วง5โมงเย็นจนถึงก่อน6โมง
แปลว่า แค่ไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ
ฉะนั้น ในเวลานั้น ควรอย่างยิ่งที่จะต้องฉวยโอกาสเผ่นไปอาบน้ำ!!
ถึงแม้จะมีน้ำอุ่นให้อาบก็เถอะ แต่ในห้องน้ำที่มีช่องลมเข้าอย่างทั่วถึงสุดๆ และหัวฝักบัวที่ขัดข้องเล็กน้อยเนี่ย เป็นคุณๆก็คงไม่อยากอาบนานหรอกก๊า

แล้วตั้งแต่พระอาทิตย์ตกดิน ความหนาวก็จะทวีขึ้นเรื่อยๆๆ...
ตอนกลางดึกแบบนี้ ใส่แค่คาร์ดิแกนแขนยาวตัวเดียวไม่พออ่ะค่ะ ดีจริงๆที่เอาเสื้อโค้ทที่เคยเอาไปสู้อากาศหนาวที่ญี่ปุ่น(ฤดูใบไม้ผลิ)มาด้วย
ก่อนมานี่ก็ได้เห็นมีออกข่าวว่า แถวอีสานบนดอยบางที่ก็มีประกาศเป็นพื้นที่ภัยหนาวกันแล้ว
นี่เพราะภาวะโลกร้อนแหงๆเลยอ่ะ ยามจะร้อนก็ร้อนขึ้นได้อีก แต่พอหนาวแล้วก็หนาวสุดๆ...
แต่เอนี่เวย์ หนูขอให้กรุงเทพหนาวแบบนี้บ้างได้มั้ยล่ะเนี้ย


ขอเล่าถึงขาไปนิดนึง
คราวนี้พ่อเราก็ได้เอารถคันใหม่ของที่บ้าน ขับลุยไปจากกรุงเทพ
ภูมิใจกับมันจริงๆเลย เจ้าเชฟโรเลต ออพตร้าเนี่ย

ตอนที่ซื้อมาใหม่ๆก็ลืมมาเขียนบล็อกเล่า จะหารูปเต็มๆที่ถ่ายไว้ก็ไม่เจอ บ๊ะ
เอาที่เคยเอามาทำดิสเพลย์ในเอ็มไปก่อนแล้วกัน

โลโก้Bow Tieท้ายรถ กับมือยัยขี้เห่อที่ไหนไม่รู้ อารมณ์ประมาณว่า "รถข้า......~"
เป็นออพตร้ารุ่นใหม่ สีน้ำเงินก๊ะ
(ข้างหน้าจะมันจะต่างจากออพตร้าเก่า)
คันนี้เราตั้งชื่อว่าSaphire ชื่อไทยเก๋ๆก็ น้อง"ไพลิน" สมกับสีงามๆ
เพิ่งได้เจอความดีของมันอีกอย่างในทริปนี้นี่แหละ ว่ามันช่วยทำเวลาให้ได้ดีมาก
ระหว่างขามานี่ เราก็สังเกตเรื่อยๆว่า เฮ้ เดินทางได้เร็วกว่าทุกทีแฮะ คิดไปเองรึเปล่าหว่า?
ตอนพักระหว่างทาง เลยยกขึ้นมาคุยกับพ่อ
พ่อก็บอก ระหว่างขับๆอยู่ มีครั้งนึงเหลือบไปดูตรงเกจวัดความเร็ว ก็พบว่า เหยียบไปถึง150แล้วเรอะเนี่ย

เครื่องมันแรงกว่าคันเก่าค่า~
นี่ถ้าไม่ได้ไปเจอรถติดที่ในอำเภอเมือง แถวที่มีจัดงานเชียงรายดอกไม้งามล่ะก็นะ ถึงได้เร็วกว่านี้ไปแล้ว
ออกเดินทาง6.30 มาถึงตอน17.00 แต่ภายในครึ่งวันก็ถึงพิษณุโลกแล้ว
และยังแล่นได้นิ่มเงียบด้วย พ่อบอกว่ารุ่นนี้มันเก็บเสียงจากภายนอกได้ดี เราก็หลับชดเชยระหว่างทางอย่างสบ๊ายสบาย ถ้าไม่มีเสียงอะไรมาทำให้ตื่นซะก่อน
แถมเป็นรถที่ติดถังแก๊สมาจากโรงงาน เลยได้ประหยัดค่าน้ำมันไปโข
สมกับเป็นรถที่ได้มาอย่างถูกใจเราเด๊ะจริงๆ น้องไพลินสุดยอดดดด

----------------

ที่จริงขณะนี้ บ้านนี้กำลังเงียบเหงาหน่อยๆ
เพราะท่านย่าเกิดอุบัติเหตุเมื่อช่วงประมาณสามสัปดาห์ก่อน
เป็นลมวูบไป แล้วล้มตัวกระแทกอะไรสักอย่าง กระดูกต้นขาซ้ายร้าว
ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ค่อยเจ็บแล้วด้วย
แต่ก็ต้องนอนอยู่รพ.ตลอด เพื่อทำกายภาพบำบัดไปอีกสักเดือนนึง
ตอนนี้ลูกๆ(พวกอา)ก็ผลัดกันไปนอนเฝ้าอยู่
ส่วนปัญหานิดหน่อยของท่านย่าคือ.....อากาศมันหนาวมากจนปวดหน้าอกกับกระดูกส่วนอื่นๆแทน(แก่แล้วด้วยนิ)
ที่เขาเรียกกันว่า หนาวเข้ากระดูก เนี่ย มันมีจริงนะ
ก็ขอให้ท่านย่าหายเร็วๆนะคะ ลูกหลานทุกคนคอยดูแลและเป็นแรงใจช่วย


อีกอย่างที่ทำให้ยังรู้สึกเงียบเหงาก็คือ
ช่วงนี้ยังไม่ถึงวันหยุดของคนอื่นๆ ;w;
พวกอาหลายคนยังต้องทำงานกันอยู่เลย ตอนเย็นๆถึงจะได้เจอกันเยอะหน่อย
ก็หวังว่าตอนวันปีใหม่จะได้มีอะไรดีๆน๊อ
ที่ที่อยากไปเที่ยวที่สุดคือ ดอยตุง!!! อยากไปถ่ายรูปดอกไม้ อยากไปดูกล้วยไม้ที่เขาขายยยย
แม่สายด้วยก็ดี จะได้ซื้อของอะไรที่น่าสนบ้าง
แต่ถึงคราวนี้จะไม่ได้เที่ยวอะไรเลยก็ยังโอเคแหละ ถือว่ามาเยี่ยมอาการเจ็บของท่านย่าอย่างเดียวก็ดีแล้ว

----------------

เอาล่ะ เมื่อเอนทรี่ก่อนบอกไว้ว่าจะมาโชว์สคส.ที่วาดไว้แล้ว
แปะ~

เป็นมาสคอตคู่ฝาแฝดของเราเอง เรโกะกับโอเคียร์(คนพี่)
คงดูออกเนอะว่าใส่ชุดเสือ รับปีขาล
ลงสีเละๆไปหน่อย ตอนนั้นนู้บมาก ลงไม่เป็นนน

ปกติแค่โอเอะทั่วๆไปก็ยังไม่ค่อยได้วาดเลย เหอๆๆ
ตอนนี้คิดว่าก็ส่งให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆในเอกซ์ทีนครบแล้ว
ใครที่ยังไม่ได้หรืออยากได้ก็บอกได้เลยน่อ~


แล้วก็เมื่อกี๊ เจอเรื่องแซดมาก....
ล็อกอินอีกบล็อก แล้ววาดการ์ดอยู่ ตั้งใจทำม๊ากมาก
วาดไปเกือบสองชม. เสร็จแล้วก็จะกดเซฟ
......ล็อกอินหลุด......
โอ้วโนวววววววววววววววววววววว TT[]TT

........ช่างมันเถอะ เพราะที่จริงมันก็ออกจะเละหน่อยๆ ฮ่าๆๆ
ไว้จะต้องวาดอีกให้ได้ ....แต่ขอให้หายหมดแรง(ฟรี)จากงวดนี้ก่อน OTL


อ้อใช่ เมื่อวันก่อนที่จะเดินทางมา ส่งโปสการ์ดเป็นสคส.ไปให้คุณแชมป์ และคืนนี้ก็ได้รับ2000exsเรียบร้อยแล้ว อ๊างงง
ความจริงเป็นโปสการ์ดที่ประวัติแอบรันทด คือ ซื้อเตรียมไว้จากดอยตุงเมื่อปีใหม่ปีก่อน
แต่ยังไงไม่รู้จำไม่ได้ เลยอดส่งไป ทั้งที่ติดแสตมป์ไว้เรียบร้อยแล้วด้วยนะ อนาถตัวเองมาก
มาปีนี้เขาให้ส่งกันได้อีก ดีใจม๊ากมาก เลยได้เอาเจ้าใบนั้นส่งไปจริงๆ ไม่เสียของแล้ววววTTwTT~
ขอขอบคุณมาสเตอร์แชมป์นะคะ ......และถ้าเปิดโอกาสแจกexsอีกหลายๆวิธีจะดีมากเลย กร๊ากกกกก
(ด้วยความที่ยากไร้exsเกินไป อีนี่เลยฮาซะ...)
เดี๋ยวรอดูของขวัญแหล่มๆที่กลับมาขายก่อน แล้วจะซื้อส่งให้หลายๆคนต่อนะเคอะ

 

แค่นี้ล่ะ ขอให้เตรียมตัวรับปีใหม่กันอย่างสนุกสนาน เอร็ดอร่อย(?) และปลอดภัยนะคะทุกท่าน~

edit @ 30 Dec 2009 03:25:42 by Reiko-Lion

เริ่มดีขึ้นแล้ว

posted on 09 Oct 2007 01:10 by lionreiko in MyLife
สืบเนื่องจากเอนทรี่ก่อนนั่นแหละ
ขอบคุณทุกคนมากที่เป็นห่วงนะคะ
วันนี้ได้มาเล่าต่อซะที
เมื่อวันเสาร์นั่นล่ะค่ะ ได้ไปหาหมอมา
ก็เล่าให้หมอเค้าฟังอย่างละเอียด แล้วก็ได้ตรวจๆดูหู
ก็คือ หูไม่มีอะไรผิดปกติหรอก
สรุปว่า........อาการนี้มันเป็นเพราะเลือดไหลเวียนไปเลี้ยงระบบประสาทที่เกี่ยวกับการทรงตัวไม่พอ
เนื่องจาก...การพักผ่อนไม่พอนั่นเอง=w=
ก็เลยได้ยาที่ช่วยให้เลือดมันเดินดีขึ้น+วิตามินบำรุงประสาท(มั้ง เดาเอา)มา3ตัว
กินสัก4-5วันคงหาย
แอบขำ....ตอนที่กินยาครั้งแรก หลังจากกลับมาบ้านวันนั้น
สักพัก รู้สึกหัว+ตัวร้อน(แต่หัวมากกว่า) หยั่งกะอาการโอเวอร์ฮีตเมื่อโมเอะอะไรมากๆ กร๊าก~
...อ่า อธิบายเป็นภาษาสามัญด้วยดีกว่า เดี๋ยวคนที่ไม่ได้อยู่ในวงการจะไม่เข้าใจ^^;
ประมาณว่า เวลาที่เพ้อเลิฟอะไรมากๆแล้วจะรู้สึกหัวร้อนน่ะค่ะ นั่นแหละ 555+
ที่เป็นนั่นก็คงเพราะยามันออกฤทธิ์ เลือดไหลเวียนจนหัวร้อนอ่ะนะ แต่ก็อดขำไม่ได้
แล้วช่วงนั้นอาการเวียนมันก็ดีขึ้นประมาณ90%เลยแหละ
แต่พอหมดฤทธิ์แล้วก็เวียนติ้วเหมือนเดิม TwT
วันต่อๆมา ว่าจะกินยาให้ครบตามเวลาเด๊ะ
แต่ก็.....มัวนอนหลับยาวไปอีก เหอะๆ มันเพลินนี่นา เลยกลายเป็นกินวันละแค่2ครั้งเอง
วันนี้วันที่2(นับจากได้ยามา)ละ ก็รู้สึกดีขึ้นประมาณ70%
คาดว่ากินยาต่ออีกสัก2-3วันน่าจะหายดี
อรืม ก็อยากจะเตือนคนอื่นๆที่ยังหักโหมร่างกาย นอนไม่ค่อยจะพอบ่อยๆนะคะ
อย่างที่เพื่อนเราเมนท์ไว้ในเอนทรี่ก่อนนั่นแหละ
ถ้าเราไม่เจองี้ซะบ้างก็คงไม่เข็ด
นี่ดีว่าเป็นช่วงปิดเทอม ถ้าเปิดเทอมแล้วเป็นงี้ละก็เสียการงานเยอะแน่ๆ
นี่มันก็ยังไม่เป็นอะไรร้ายแรง แต่ก็น่ารำคาญมากๆว่าเราทำอะไรไม่ค่อยจะได้เลยนี่สิ
งานบ้านก็ทำไม่ได้มาก อย่างล้างจานก็กลัวว่ายืนๆอยู่แล้วจะวูบเซจนทำจานแตก
และที่แย่มากคือออกไปไหนก็ไม่ได้ เหมือนโดนสาปให้นอนเฉยๆอยู่กับบ้านงั้นแหละTTATT
การเรียนการงานมันสำคัญก็จริง แต่ต้องอย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะ
ถ้าตัวเราเป็นอะไรไปมันจะเสียทุกอย่างนะเออ
.....แต่สำหรับเราเอง ตอนนี้ยังไงก็ต้องห่วงเกรด
เพราะปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้ว ยังไงก็อยากทำเกรดให้ได้มากขึ้นอีก
ตอนนี้เกรดเรามันน้อยซะจนไม่สามารถสมัครทุนใดๆได้เลย
เรื่องเรียนต่อโทเองก็ ถ้าเค้าดูเกรดขึ้นมา เราก็ลำบากอีก
ไงก็เอาเป็นว่า ต่อไปนี้เราจะ"พยายามอย่างพอดี"ก็แล้วกัน
แค่นี้ล่ะ พอเราหายดีแล้วก็จะกลับมาทำอะไรๆเหมือนเดิมได้ล่ะนะ อย่างการตอบบอร์ดThaineoromanceให้มันสม่ำเสมออย่างที่แอดมินพึงกระทำTwT
ขอให้ทุกคนมีความสุขกับปิดเทอมค่า~^0^

edit @ 2007/10/09 01:11:54