posted on 17 Dec 2010 04:47 by lionreiko in Music
วันนี้ขอมาอัพด้วยความเห่อ!
กำลังติดละครเพลง Elisabeth มาสักระยะนึงแล้วค่ะ
ตอนแรกรู้จักมาจากเวอร์ชั่นทาคาระทสึกะ
แล้วพอมาดูต้นตำรับของเวียนนา.......ชอบมาเต้ซังที่แสดงบทท่านท็อธ(Der Tod)มาก!!!
อยากได้ดีวีดีของเวียนนามากๆเลยนะเนี่ย อยากดูทั้งเรื่องอ่า~~~
แล้วก็พบว่า ในนิโกะเขามีคนอัพช่วง prologue โดยมีซับญี่ปุ่นให้ด้วย ชอบจังเลยค่ะ
(ก็เรียนเยอรมันไว้แค่จึ๋งเดียว ฟังเองไม่ออกนี่นา ;w;)
อ่านๆเปรียบเทียบกัน........... อืมมม เวอร์ชั่นต้นตำรับเยอรมัน เนื้อร้องมีความหมายคมคายกว่าล่ะค่ะ
ส่วนทาคาระทสึกะปรับเนื้อเพลงไปให้เข้ากับคำร้องแบบญี่ปุ่น ซึ่งจะออกแนวโรแมนติคกว่า *w*
มีจุดที่ประทับใจมากเลยคือ ส่วนนึงในบทร้องของท่านท็อธตอนออกมาครั้งแรก ก็เลยลองแปลดูจากซับญี่ปุ่นค่ะ
แค่นิดเดียว แต่ก็พยายามอย่างสุดฤทธิ์ให้ออกมาเป็นบทคล้องจองสละสลวย อร๊าช~
เยอรมัน:
Was hat es zu bedeuten: dies alte Lied,
das mir seit jenen Zeiten die Brust durchglüht?
Engel nennen’s Freude, Teufel nennen’s Pein,
Menschen meinen, es muss Liebe sein.
ที่ญี่ปุ่นแปลไว้:
何を意味するのか、この古い歌は
あの時からずっと胸に湧き上がる
天使は喜びと呼び、悪魔は苦悩と呼び
人はそれを愛だと言うだろう
แปล:
จักหาความหมายใดดีเล่า บทเพลงเก่านี้
ยังพาฤดีข้าพลุ่งพล่าน แต่วันวานมา
เทวาเรียกว่าความปรีดา อสูราเรียกทรมาน์
ทว่าเหล่ามนุษย์นั้นฤา คงเรียกว่าความรัก
------------
....แหะๆๆๆ เป็นไงบ้างคะ พอจะเพราะมั้ย
งมคิดอยู่นานพอดู
เราคิดว่าตัวเองคงจะถนัดการแปลตั้งชื่อ กับอะไรที่เป็นคล้องจองๆกัน
ไม่ถึงกับแต่งกลอนเก่งนะ ก็ชอบอยู่ แต่ยังไม่เคยแต่งเองได้เป็นชิ้นเป็นอัน
ที่ว่าเห่อ ก็คือเห่อที่ตัวเองแปลมาได้เท่านี้นี่แหละ 5555555555555
อืม เป็นการแปลข้ามหลายภาษาดีจัง เยอรมัน>>ญี่ปุ่น>>ไทย
จริงๆอยากเรียนแต่ญี่ปุ่นอย่างเดียวมากกว่า แต่ทำไงได้เนอะ
ที่เรียนอยู่นี่ก็เทอมสุดท้ายแล้ว ฮ่ะๆๆ
จะพยายามเข็นสารนิพนธ์ให้จบทันค่ะ!
(แม้ว่าจะอู้ไปให้เสียเวลาแล้วก็ตาม....)
เท่านี้แหละ โชคดีมีสุขกันทุกท่านนะคะ ^w^/~
ป.ล. อ้าว นึกว่าแปะของนิโกะไม่ขึ้น มันดันไปอยู่ผิดที่ ขอแก้ก่อนนะ
ป.ล. 2 หาเนื้อเยอรมันมาเพิ่มค่ะ ก็อบมาล้วนๆ ถ้าผิดก็ขออภัย
ป.ล.3 แก้คำตามที่โดนทักมาค่ะ
edit @ 17 Dec 2010 18:19:25 by Reiko-Lion
posted on 29 Jan 2010 23:16 by lionreiko in MyLife
เนื่องจากว่า เมื่อเช้าตรู่วันพุธที่27 เราโดนปลุกขึ้นมาด้วยเรื่องที่น่าตกใจสุดๆ
ตอนช่วงตีห้ากว่าๆใกล้เช้า ก็มีสายเข้ามาที่มือถือเครื่องเรา(ทุกทีถึงจะหลับแล้วก็ไม่ได้ปิด)
แต่ด้วยความงึมงำมาก เลยรับสายไม่ทัน ก็แปลกใจอยู่ว่าอาโทรมาทำไม
พอมาตอนสักเจ็ดโมง พ่อเปิดพรวดเข้ามาในห้องเราแล้วบอกว่า
"ย่าเสียแล้ว"
...
จริงๆอาจไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เพราะเมื่อกลางๆเดือนหลังจากที่เราไปเยี่ยม ย่าก็อาการไม่ดีขึ้นมาอีก จนตอนนั้นพ่อเราก็ต้องบินด่วนจากกรุงเทพกลับไปหาอีกรอบ
อยู่หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ(ส่วนเราติดเรียน ก็เลยต้องอยู่บ้านเองคนเดียวตลอด)
แต่ที่ชวนใจหายคือ จากนั้นย่าก็ดีขึ้น อาการทรงตัวดี จนกลับมาบ้านได้แล้ว
ก็คงถึงคราวแล้วจริงๆล่ะนะ
อาเล่าว่า เมื่อคืนก่อนนั้นย่าบ่นว่าปวด ก็เลยให้ยากิน จากนั้นก็หลับไป
พอตอนตี5 มาดูอีกที ปรากฏว่าย่านิ่งแล้ว ระหว่างกำลังหลับนั่นแหละ
ย่าไปอย่างสงบสบาย ใบหน้ายิ้มด้วย
ยังไงเราก็ว่า ดีกว่าให้เป็นตอนที่กำลังอาการกำเริบทรมานๆมากเลยน่ะนะ
หลังจากพอรู้เรื่องคร่าวๆ แล้วก็ตกลงกันว่าจะเดินทางไปวันไหน
ตัดสินใจยากเหมือนกัน เพราะเรายังมีรายงานที่มีกำหนดส่งอ.ในวันอา.นี้ทางอีเมล์
แต่ก็เอาเป็นว่าจะพยายามทำให้เสร็จ(ให้ได้มากที่สุด)ตอนก่อนเดินทาง แล้วค่อยเอามาทำต่อที่บ้านนี้ก็คงทันอยู่
จากนั้นบ้านเราก็ได้ขึ้นเครื่องบินมาถึงเชียงรายเมื่อวานตอนบ่ายสี่กว่า
งานศพตามประเพณีชาวเหนือเขาจัดกันที่บ้านค่ะ
แล้ววันสุดท้ายก็ค่อยเคลื่อนศพไปเผาที่วัด จากนั้นอะไรต่อก็ว่าไป
ฉะนั้นตอนนี้ก็จอแจตลอดทั้งวันเลย
ช่วงกลางวันรับแขกบ้างเรื่อยๆ ส่วนกลางคืนมีพระมาสวดตอน2ทุ่ม
เราว่า....นี่เป็นครั้งแรกที่เจองานศพที่ไม่มีใครร้องไห้ฟูมฟายเลย
เดิมเราก็สับสนอยู่หน่อยๆว่า จะร้องไห้เยอะๆดีไหมนะ เพราะก็เสียใจอยู่มากพอควร
แต่ พอมาจริงแล้ว ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปเลย
งานศพไม่จำเป็นร้องไห้เสียใจ ทุกคนสามารถยิ้มได้ หัวเราะได้
ที่นี่เราเห็นแต่รอยยิ้มที่มาจากน้ำใจของทุกคน ที่มาช่วยงานกันอย่างล้นหลาม
และเสียงหัวเราะที่มาจากไมตรีจิตรอย่างแท้จริง
ญาติๆไม่มีเรื่องอะไรที่ลำบากเลย เพราะมีแต่คนอาสาจะมาช่วยหมดทุกอย่าง
เพราะว่าย่าเป็นคนดังมาก
ไม่ว่างานไหนๆ งานบุญ งานศพ ย่าก็จะไปหมด
ไม่มีใครแถวนี้ที่ไม่รู้จัก "แม่อุ้ยยวง" เลย
ถ้าจำไม่ผิด ย่าเคยได้เป็นแม่ดีเด่นประจำตำบล ในงานวันแม่ปีนึงด้วย
ตัวย่าเองเป็นคนที่ใจดีและอ่อนโยนมากๆ
ย่าปฏิบัติธรรมและทำบุญอยู่ตลอดเวลา ก่อนนอนก็สวดมนต์
เมื่อก่อนเคยไปอยู่วัดของครูบาที่สนิทคุ้นเคยกันด้วย ถึงที่พม่านู่น
(แต่เพราะสังขารที่ชราขึ้น เลยต้องกลับมาอยู่บ้านตลอด)
ปกติก็ทานมังสวิรัติ เนื้อสัตว์ที่ทานได้มีแต่เนื้อปลา
ย่าจำลูกหลานทุกคนได้หมด รักและเป็นห่วงทุกคนเสมอ
ตอนพ่อโทรมาหาอาที่อยู่บ้านนี้ เราเองก็จะได้คุยกับย่าบ่อยๆ
ทุกครั้งย่าจะให้พรตลอด ให้ทีละเยอะๆหลายรอบเสียด้วย
ขนาดตอนไม่สบายอยู่รพ.ก็เรียกหาหลานทุกคน ว่าอยู่ไหน เข้าไปหาหน่อย
ย่าเป็นคนแก่ที่น่ารักที่สุดในชีวิตเราเลย
เราเสียดายอยู่ที่ วันสุดท้ายที่ได้ไปเยี่ยมย่า ตัวเราไม่ได้เข้าไปหาในห้องICU
แต่ยังไงก็ว่า ดีแล้วที่สิ่งสุดท้าย การได้กุมมือย่าเอาไว้อยู่นาน(จนเราจะเป็นลมไปวันนั้นนั่นล่ะ)
ตอนมาถึง นั่งอยู่หน้าโลง เห็นว่าอาเราคนนึงที่มาด้วยกัน ไปยืนชะโงกมองศพย่าในโลงอยู่
รู้ว่าเขาทำช่องกระจกใสเอาไว้ให้มองได้ แต่เราก็กะว่าจะไม่ไปดู เพราะกลัวเศร้ากว่าเดิม
แต่อาอีกคนมาชวนไปดูด้วยกัน เลยไป
ใบหน้าย่าดูสงบดีจริงๆ ราวกับแค่หลับไปเฉยๆ
ย่าได้หลับสบายแล้วล่ะนะคะ
คิดว่าตัวเองไม่มีเรื่องอะไรติดค้างกับย่า เพราะย่าก็ไม่เคยทำอะไรให้เรารู้สึกไม่ดี
แค่ว่า...เราเสียดายที่เวลาคุยด้วยกันแล้ว บางทีเราก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
ส่วนใหญ่ย่าพูดภาษากลางด้วยก็จริง แต่เสียงแบบคนแก่ เลยฟังลำบากหน่อยๆสำหรับเราน่ะนะ
เลยกลายเป็นว่า เราอยากคุยด้วย แต่พูดตอบไม่ค่อยจะถูกบ้าง อะไรแบบนี้
เอาเถอะ ไงก็คิดว่าที่ผ่านมาก็โอเคแล้วล่ะนะ
ชีวิตนี้เราเจอกับการตายของคนใกล้ตัวมาเกือบเยอะแล้วแฮะ
เราว่า เรื่องที่ทำให้เศร้าก็คือ
การที่รู้สึกว่า ในชีวิตนี้เราจะไม่ได้เจอกับเขาตัวต่อตัวอีกแล้ว
แต่ความจริง มันก็แค่ทางกายเนื้อเท่านั้น
ผู้ล่วงลับเขาเห็นเราอยู่ตลอด และจะคอยเฝ้าดูอยู่เสมอ
ชาติหน้าเราเจอกันอีกนะคะย่า
------------
งานสวดสามวัน เผาวันอา.ค่ะ
ส่วนตัวเรากับพ่อบินกลับบ้านบ่ายวันจันทร์
ได้เหลือเวลาให้เราได้ทำรายงานชิ้นต่อไปของอา.พอดี orz~
ทีแรกว่าจะเขียนให้ครบหมดพร้อมแปะรูป แต่เอาเท่านี้ก่อนละ
ไว้เอนทรี่หน้าค่อยเล่าต่อ ตอนนี้ทั้งง่วงทั้งวุ่นกับรายงาน แหะๆ
ดูรูปที่ถ่ายเมฆตอนนั่งเครื่องบินขาไปกันก่อนละกันนะ
ชอบกราเดชั่นของสีท้องฟ้าข้างบนมากเลย ไล่จากฟ้าเข้มลงมาอ่อน แถมบริเวณระดับเดียวกับเมฆก็ยังเป็นสีฟ้าอีก สวยเนอะ
